วันที่ยี่สิบ เมษา ขอลาแล้ว
เหลือเพียงแนว ความทรงจำ ไว้พร่ำหา
สองเดือนจบ ครบวัน อยู่กันมา
พอถึงครา จากไป ใจอาวรณ์

ลาญาติโยม ที่เฝ้า เอาใจใส่
ลาอาจารย์ ที่ห่วงใย ให้คำสอน
พระธรรมทูต ไปละหนา ขอลาจร
ลาเสื่อหมอน บ่อนรัก ที่พักใจ

ลาที่ฉัน หอคัมภีร์ ที่โอ่อ่า
ลาศาลา ทำวัตรเสียง สำเนียงใส
ลาจั๊กกระจั่น ที่ร้อง ก้องพงไพร
ลาสัตว์เล็ก สัตว์ใหญ่ ในพนา

ลาวิญญาณ ป่าสน คนเล่าขาน
ลาวันวาน ที่ให้ อาลัยหา
ลาสายฝน ที่พรมพร่ำ ฉ่ำอุรา
ลาฟากฟ้า ไอดิน ถิ่นสมบูรณ์

ลาต้นสน ที่เรียงราย สุดปลายฟ้า
ลาเทวา สิ่งศักดิ์สัทธิ์ สถิตศูนย์
ลาทรัพยากรณ์ บ่อนอุดม และสมบูรณ์
ขอลาศูนย์ พัฒนาศาสน์ ขอจากลา

ลารูปเหมือน อาจารย์พร รัตนสุวรรณ
ผู้สร้างสรร สร้างปราชญ์ พระศาสนา
ผู้บุกเบิก แคมป์สน ตลอดมา
ลาพฤกษา ลดาวัลย์ จำจากจร

ลากุฏิ นวกรรม ร่วมกันสร้าง
ลาเส้นทาง สร้างพระ อนุสรณ์
ก่อนจากไป หวนให้ ใจอาวรณ์
ทอนหายใจ เหนื่อยอ่อน ก่อนจากกัน

ถ้าไปแล้ว ตั้งใจ ไม่ไปลับ
แล้วจะกลับ ตามสัญญา มาสร้างสรร
พระธรรมทูต ทุกรูป อย่าลืมกัน
ขอจงหมั่น มาแวะวน แคมป์สนเอย...